کلاغ

پدرم و بچگی من

پدرم فرزند بزرگ

ماریای عزیزم  سلام

چه خوشحالم که از آن طرف دنیا و با این همه گرفتاری کاری خاطرات مرا می خوانی و متاًسفم که نمی توانی برایم بنویسی ، خیلی دلم می خواست که پیامت در وبلاگم ثبت می شد و هر زمان که می خواستم به آن مراجعه می کردم ، می خواندم و کلی لذت می بردم ، مرا می بخشی که زیاده خواهی می کنم . راستی عکس زیبایی که به وسیله ی ایمیل برای وبلاگم فرستادی ، رسید ،متشکرم       شادباشی 

زمستان است ، زمستان سرد و پر برف ، دیشب سرشب باران زیادی بارید وقتی باران می آید پدرم به پشت بام ها سر کشی می کند تا نکند ناودان ها گرفته باشد یا چاله ای در پشت بام ایجاد شده باشد و در اثر آن از سقف ها آب چکه کند . پدرم پارچه ای به سرش می بندد و عازم پشت بام می شود مدتی طول می کشد و ما می فهمیم طبق معمول پشت بام اشکال داشته است ، بله ناودان ها گرفته است ، پدرم راه آن ها را باز می کند و به اتاق می آید و می گوید وای که چه باران تندی است  همه جا را آب گرفته است اگر سقف ها چکه نکند خیلی شانس آوردیم .

من باران را خیلی دوست دارم ، گاهی که باران می آید زیر باران راه می روم و لذت می برم .آن شب هم همین کار را کردم.

اتاق های ما هیچ حایلی با حیاط خانه ندارد (البته قبلاً موقعیت ساختمان را شرح داده ام ) فقط یک اتاق مهمانخانه داریم که کمی عقب تر از اتاق نشیمن است و به دلیل این که ایوان بزرگی جلو آن است کمی دورتر از حیاط است ، در هر حال اتاق ها سرد است و ما زیر کرسی می رویم وخیلی هم لذت بخش است و فقط سماور است که محیط اتاق را کمی گرم می کند .

بعد ازشام خوردن می خوابیم ، صبح که بلند می شویم همه جا را برف گرفته است و چه برف زیبایی است در کوچه ها همهمه ای بر پاست همه ی همسایه ها به پشت بام رفته و برف روبی می کنند و بیشتر برف ها در کوچه ها تلنبار می شود و فقط خانه ی ماست که پشت بام ها برف روبی نشده است چون پدرم کارمند دولت است و باید به اداره برود و همیشه موقع برف روبی یک نفر می آید وبرف ها را می روبدچون پشت بام ها کاهگلی است باید فوراً برف از روی پشت بام بر داشته شود تا این که آب جمع نشود و سقف ها چکه نکند .

ما بچه ها لباس های مدرسه را می پوشیم و عازم مدرسه می شویم ، پدرم قبل از ما رفته است ، به کوچه که وارد می شویم برف خیلی سنکین است و پایمان در برف فرو می رود چون همه ی برف ها را از پشت بام ها در کوچه ها ریخته اند و بعد از پشت بام ها به کوچه می آیند و برف ها را وسط کوچه جمع می کنند و دو طرف برای راه رفتن است بعضی مواقع که برف زیاد باشد آدم های دو طرف کوچه بخصوص بچه ها همدیگر را نمی بینند ، در هر صورت ما بچه ها خیلی خوشحالیم و با وجودی که گاهی لباس کافی هم نپوشیده ایم ولی با برف بازی خودمان را گرم می کنیم ،کوچه ها سنگ فرش است و سنگ لیز ولی ما همگی دوست داریم که در برف راه برویم و برف بازی کنیم تمام راه را باید پیاده برویم و مدرسه هم کمی دور است ولی ما عادت داریم باهم حرف می زنیم و می خندیم و در بین راه بچه های دیگر هم به ما می رسند و همه با هم به مدرسه وارد می شویم .

درمدرسه هم کلاس ها گاهی با بخاری های نفتی و گاهی چوب سوز روشن می شوند ، بخاری های چوب سوز یک مخزن چوب دارند که آن ها را پر از چوب می کنند و روشن می کنند و یک دریچه دارد که دسته ای به آن وصل است و با آن دسته دریچه را می بندند و بسیار حرارت مطبوعی دارد روی بخاری جایگاهی دارد که معمولاً روی آن سنگ ریزه می ریزند و من علتش را نمی دانم ، بخاری های نفت سوز هم چکه ای است نفت را در مخزن بخاری می ریزند و یک شیر دارد که وقتی باز می کنند نفت می آید و داخل بخاری می شود و می سوزد ، پدرم در خانه مان زمستان ها به پشت بام می رود و لوله ی بخاری ها را چک می کند .

در کلاس درس هستیم بعضی از روزها که معلممان را دوست داریم خیلی خوشحالیم و امروز از آن روزهاست یک معلم زیبا و مهربان ،من هنوز شکلش و خنده اش را در کلاس درس و پشت میز به خاطر دارم او آن سال تازه ازدواج کرده بود و من مبصر کلاس بودم فکر می کنم کلاس دوم بودم آن روزها معلم ها به مبصر کلاس خیلی دستور می دادند ، معلم به من گفت برو و یک لیوان آب برای من بیاور ، من رفتم و چند نفری که در دفتر مدرسه نشسته بودند که یادم نمی آید چه کسانی بودند به من گفتند به خانم مهدوی بگو مگر کله پاچه خورده ای و من هم همان جمله را به معلم گفتم و خانم مهدوی بسیار ناراحت شدو مرا کلی دعوا کرد ولی هنوز هم من نفهمیدم معنی این جمله چه بود که ایشان را تا این اندازه ناراحت کرد .، بعد از سه ساعت درس خواندن و ساعت تفریح و بازی عازم خانه می شویم ، بارش برف کند شده است و تا ما به خانه می رسیم تمام شده ولی کوچه ها پر از برف است در بین راه با بچه ها حرف می زنیم و همه حرف غذا که هر کدام چه غذایی داریم ، روزهای برف و باران همه دوست داریم که آش داشته باشیم ، این جا غذای غالب آبگوشت ، آش و نان است به خانه وارد می شویم اول سری به آشپزخانه ( مطبخ) می زنیم مادرم با نازنین خدمتکارمان آش جو پخته اند و مادرم می داند که همگی ما آش خیلی دوست داریم ،ما آش جو را با سرکه می خوریم و خیلی دوست داشتنی است گاهی هم با نان می خوریم بعد از خوردن آش می پریم زیر کرسی و از گرمای دوست داشتنی آن لذت می بریم ، پدرم دیر وقت به خانه می آید و معمولاً تنها غذا می خورد و هیچ وقت  از تنها غذا خوردن و  از نوع غذا شکایتی ندارد همیشه در سر سفره بچه ها بشقاب هایشان را وسط سفره می گذاشتند و مادر یا مادر بزرگ غذا را برایشان می کشیدند بنا بر این هر کس به اندازه غذا می خورد نه زیاد و نه کم و ما همیشه غذا را با اشتها می خوردیم زندگی کاملاً منظم بود.

شب ها حتماً باید غذا می خوردیم و بعد می خوابیدیم و در غیر این صورت بیدارمان می کردند و باید سر سفره بنشینیم و غذا بخوریم یک شب خواهر کوچکم (همان که کفشهایش برایش تنگ بود ) خواب بود ، بیدارش کردند و سر سفره نشست و قبل از این که غذا در بشقابش بریزند طبق عادت قاشقش را در بشقاب میزد و به دهانش می گذاشت و قبل از این غذا را در سفره بگذارند رفت که بخوابد و هرچه به او می گفتند غذا بخور می گفت من خوردم و سیر شدم و خلاصه آن شب هم برای ما پایه ی خنده شده بود و هیچوقت نفهمیدیم که چرا حتماً باید شب ها غذا می خوردیم .

مهمانی که داشتیم انواع غذاها را می پختیم انواع خورش ها و پلوها ، یک جا هم داشتیم که مرغ و خروس نگهداری می کردیم و گوشت مرغ و تخم مرغمان از آن جا تاًمین می شد ولی به دلیل این که مادرم نگهداری مرغ و خروس را دوست نداشت بعد از تمام شدن آن ها دیگر تخم مرغ ها را برای جوجه دار شدن نگذاشتیم .ما هر روز که به مدرسه می رفتیم تنقلات هم می بردیم مثل پر زردآلو، آلوچه ی خشک برقانی،جوز قند ، گردو، بادام،و گاهی هم فندق البته هر روز یک نوع و کشک و قارا هم جزء ان ها بود وبرای زمستان میوه در زیر زمین خانه داشتیم .ویکی از غذاهایی که زیاد دوست داشتیم سیب زمینی آن هم سیب زمینی که با پوست می پختیم و حلیم سیب زمینی هم درست می کردیم که ما هنوز هم دوست داریم ویک غذای دیگر کالجوش بود غذای با کشک و گردو و پیاز داغ .آن روزها روغن دمبه را می گرفتند و در آخربعضی بچه ها دمبه های سرخ شده ی آن که باقی می ماند و به آن هاجزغاله می گفتند می خوردند. زمانه ی خوبی بود زمانه ی من .       

مادرم هفت ماهه به دنیا آمده بود می گفتند خانم جان (مادر مامان) نذر کرده بود که گوش های ملوک را سوراخ نکند که زنده بماند البته من دلیلش را نمی دانم و هیچوقت هم سئوال نکردم و مادرم هم گوش های دخترهایش را سوراخ نکرد مادرم شازده ملوک بود او که از سن سیزده سالگی و در زمانی که باید شیرینی زمان کودکی را بچشد به شوهرش دادند ، که نمی خواست ، حتی در این زمان که دختر بچه ها خیلی بیشتر می دانند هنوز برای شوهر داشتن بسیار کوچکند چه رسد به آن زمان 85 سال پیش از این که به قول معروف ( هر را از بر) تشخیص نمی دادند او نمی دانست شوهر یعنی چه؟ناگهان با مردی مواجه می شود بدون آن که از شوهر کردن چیزی بداند و این بود سرنوشت بیشتر دختران در آن زمان وشاید هنوز هم !!مادرم همیشه می گفت نمی دانم چرا مرا شوهر دادند من که یکدانه دختر بودم و پدرو مادرم مشکلی نداشتندولی به هر جهت اتفاق افتاد ومرا شوهر دادندو من اورا دوست نداشتم ولی چندی پیش که صحبت از مادرم به میان آمد عمه جان ها می گفتند که مادرم اوایل پدرم را دوست داشته است ،نمی دانم؟ شاید این طور باشد ، ولی از زمانی که من مادرم را شناختم چنین نبود .

اولین خشونتی که در موردش اعمال شد این بود که در سن 15 سالگی مجبور شدحامله شودو9 ماه در شکم داشته باشد ، بعد زایمان کند و بعد2 سال شیر بدهد و بقیه ی درد سرهای بچه داری ، در این دوران با این همه وسایل که نگهداری بچه را آسان کرده است باز هم بسیار سخت است پس وای به حال مادران آن زمان،  بعد از 2 سال شیر دادن دوباره بچه ی بعدی و به همین ترتیب تا بچه ی هشتم و دوتای آخری با فاصله های بیشتر( 7 بچه ، 7 زایمان ،14 سال شیر دهی )به غیر از مشکلات دیگر بچه داری و پشت سر هم بچه های نا خواسته ، مقاومت های بی فایده ، شکنجه های بچه دار شدن و دیگر قضایای پشت پرده .

از زمانی که من خودم را شناختم مادرم از بچه خوشش نمی آمد و بعد از حامله شدن دلخور بود و به بانی آن لعنت می فرستادو پدرم همیشه شاد و شنگول از این که یک بچه ی دیگر به دنیا می آید، و مادرم همیشه زیر فشار بود یادم می آید که بارها و بارها قهر کرد و به تهران به خانه یدرش  رفت و ما که از مدرسه می آمدیم کسی در خانه نبود ، غذایی آ ماده نبود و کاغذ نوشته ای به لباس خواهر بزرگم سنجاق شده بود که ما می فهمیدیم دوباره مادرم قهر کرده و رفته است خواهر بزرگم نامه را می خواند و ما هرسه گریه می کردیم ولی یادم نمی آید که چه چیز هایی نوشته بود هر چه بود شکوه بود ما با همان حال گریه باید خانه را سروسامان می دادیم و غذا را آماده می کردیم هر دفعه که مادرم می رفت خدمتکار هم آزاد بود برود یا بماند و معمولاً می رفت برای پدرم هم به صورت یک برنامه ی عادی در آمده بود و می دانست که طبق معمول شابابا مادرم را راضی می کند که بر گردد و به این ترتیب مادرم بعد از چند روز با قول و قرار هایی که می گذاشت بر می گشت و برای ما خانه روشن تر می شد گر چه مادرم کمی خشن بود ولی وقتی او نبود خانه صفایی نداشت مادرم وقتی بر می گشت تا دو یا سه روز حالش بد نبود ولی مجدداً صحبت از جدایی می شد و شابابا با جدایی موافق نبود .

من بعضی از شب ها صدای دعوای مادرم را می شنیدم و این را می دانستم که مادرم پدرم را دوست ندارد ولی مجبور بود که تحمل کند و باز هم بچه دار شود ، من آن زمان هیچ نمی فهمیدم و فقط گریه می کردم و به حال مادرم غصه می خوردم البته مادرم زن تو سری خوری نبود ولی شرایط به مادرم ظلم می کرد و در آن موقعیت فریاد هم به جایی نمی رسید چه رسد به صدا !!

مادرم زن تقریباً کوتاه قد ، کمی چاق و شکل کاملاً عادی داشت و متشخص بود به خودش می رسید هر چه مد آن زمان بود می پوشید ،بیشتر موهایش را فر میزد و یادم می آید شب ها یک تور روی موهایش می گذاشت و می خوابید زن با جذبه ای بود ولی هیچگاه این جذبه به درد زندگیش و به نفع خودش نشد.مادرم در ساختن زندگی ما بچه ها نقش بزرگی داشت .

وقتی بزرگتر شدم فهمیدم که بسیاری از زنان تا چه اندازه تحت فشار قرار می گیرند و صدایشان در نمی آید بیشتر زنان بدون کمترین نقشی در انتخاب خواستن ها و بچه دار شدن ها چه خشونت هایی را متحمل می شوند در مقابل، مردان به آن چه خواسته ی آن هاست دست می یابند ، لذت می برند ، دارای بچه می شوند بدون تحمل هیچ گونه دردی و این زن فرمانبردار است که به قول سعدی مرد درویش را پادشاه می کند ولی زمانی که به پادشاهی می رسد دلش هوای یار دیگر و موقعیت بهتر می کند در آن زمان می گفتند نباید پیراهن مرد دو تا شود چون اگر چنین شد دیگر با زن اولش نمی سازد و در مورد بچه ها هم می گفتند : ای بابا  "اصلش پدره که مادرش رهگذره "واقعاً درست است الآن ما 7 فرزند هستیم ولی فقط برادرم نسل پدرم را زنده نگه می دارد و 6 دختر در واقع نام و نشانی از خود به جای نمی گذارند همچنان که مادرم ، مادر بزرگم وبقیه ی زن ها بودند وهستند وشاید خواهند بود .برادرم که به دنیا آمد بسیار مریض بود و مادرم برای سلامتی او نذر کرده بود که هر سال تابستان در دهکده ادا می کرد .

او برای نذرش حلوا می پخت و آجیل مشگل گشا می خرید ،همه با هم پاک می کردیم و پوسته هایش را در آب روان یا رودخانه می ریختیم،ما همه در حلوا پختن کمک می کردیم و حلوا را به هم می زدیم و نیت می کردیم اطرافیان می گفتند : اگر شکل یک دست روی حلوا بیفتد همه ی آرزوها بر آورده می شود در سر سفره بقدری شلوغ می شد که بعضی وقت ها جای نشستن نبود وقت رفتن هم همه چیز هایی که مانده بود با خودشان می بردند و برای ما بچه ها آن روز بسیار دوست داشتنی بود .

مادرم تابستان ها مهمانی های تفریحی هم می داد ، در دهکده دو محل تفریحی بود و تابستان ها خیلی شلوغ بود ما صبح زود وسایل را بر می داشتیم و قبل از این که آفتاب گسترده شود به آنجا می رسیدیم وسایل را می گذاشتیم و منتظر مهمان ها می شدیم آن جا یک چشمه ی آب گرم در دامنه ی کوه واقع شده بود مادرم همیشه برای چنین مهمانی ها یی می گفت بره می کشتند و یک نفر هم می آمد و بره را کباب می کرد و همه ی کارها با او بود و مهمانان بیشترفامیل های مادرم بودند. طبق معمول به ما خیلی خوش می گذشت .

مادرم مجموعاًاز زن های پر قدرت خانواده بودولی زود به جوش می آمد و زود هم جوش و خروشش خاموش می شد اصلاً کینه توز نبود ، حسود و بد خواه دیگران هم نبود درست مثل شابابا (پدرش) یادشان به خیر .    

در راه بودم به شیراز می رفتم، به یاسوج می رفتم و یا در شهرمان سفر داخل شهر می کردم ، با اتوبوس بودم و اطراف را نگاه می کردم ، خیلی چیز ها توجهم را جلب می کرد ، آسمان ، ابرها ، کویر ، گل های صحرایی و از همه مهمتر کوه ها بود .

کوه ها این غول ها و نمادهای مقاومت ، این غول های سکوت و این زمان خوردگان بردبار ، چه سالیان درازی که به همین صورت نشسته اند و دم بر نیاورده اند ،چه مقاومتی ! چه چیزها که ندیده اند و چه تاریخی که در دل آن ها ثبت نشده است و باز هم دم بر نیاورده اند و گویا این چین و شکن هایی که در ظاهر آن هاست نشانه ی زمان است که بر آن ها گذشته.، خیلی در موردشان فکر کردم و دلم گرفت ، با خودم گفتم اگر کوه ها زبان داشتند چه می گفتند واگر آن چه که دیده بودند، بر زبان می آوردند چه غوغایی بر پا می شد .

کو ها را مشابهت دادم با بسیاری از چیزها ولی برایم دلچسب نبود و بالاخره مشابهت را یافتم . بله ( زن) این موجود صبور و مقاوم که در طول تاریخ چه ستم ها که ندیده و چه درد ها که نکشیده و چه دم ها که فرو بسته است ، با خودم فکر کردم آیا هر زنی همین است که می بینیم یا این که هزاران نا گفته دارد و دم بر نمی آورد چون اگر لب بگشاید چه غوغایی که بر پا خواهد شد همانند کوه ها ، زن با آن سن و با آن سالیان و با آن تاریخی که بر او گذشته است ، پیر مقاومت ، پیر سکوت ، پیر درد ها ، باز هم همانند کوه .

اما بعضی از کوه ها هم شکوه می کنند ، لب می گشایند و به جای دیگر کوه ها سخن می گویند و آن جاست که غوغایی بر پا می شود و همه از خروش کوه هراسان می شوند ، خانه و کاشانه اشان را رها می کنند و می روند . آری آن کوه ها آتشفشان می کنند و آتش درونشان را که سالیان دراز نگه داشته بودند بیرون می ریزند و آن جاست که غوغا بر پا می شود ، آن کوه ها با آن خروششان نمی خواهند بر دیگرچیزهای روی زمین فخر فروشی کنند و هراس بیافرینند بلکه می خواهند درونشان را آشکار کنند و ببینند کیست که به حرف های آن ها گوش فرا خواهد داد . ولی هیهات ! که همه می ترسند و راه فرار در پیش می گیرند و این همانند روزگار زنان است می دانم یک روز خواهد رسید که همه یک صدا بگویند : " من یک زنم با همه ی توانمندی ها و ویژگی های یک زن و نه به عنوان " یک پا مرد " ، این را باید به چه کسی گفت ؟ آیا آن روز هم همه راه فرار را در پیش خواهند گرفت ؟    

 با وجودی که خانه ی ما، در دهکده در بلندی واقع شده بود ولی وقتی در حیاط می ایستادیم خانه ی بسیار بزرگی را می دیدیم که نزدیک کوه و در آن بالاها واقع شده بود . روزها منظره ی آن جا زیاد پیدا نبود ولی شب که می شد کاملاً مشخص بود – تخت های بزرگ با قالیچه هایی که روی آن پهن شده بود – مخده های بزرگ و چراغ های زنبوری به تعداد زیاد که در داخل درختان صنوبر آویزان بود زیبایی خاصی داشت ، همیشه در آن خانه مهمانی بر پا بود و بیشتر شب های جمعه که از شهر برایشان مهمان می آمد همه ی رفت و آمدها مشخص بود ، بازی کردن های بچه ها و من چقدر دلم می خواست آن جا بودم ولی چون با آن خانواده آشنایی نداشتیم بر آورده شدن این خواسته امکان پذیر نبود .

گاهی  با بچه ها برای گردش از خانه به طرف کوه می رفتیم در مسیرمان از آن خانه می گذشتیم و لی فقط گذر بود از آن خانه .

تقریبأچند کیلومتر دورتر از این باغ یک کوه بود و در پایین کوه یک چشمه و یک استخر بزرگ برای آبیاری مزرعه ای که در آن نزدیکی بود. بیشتر شهری ها که به دهکده می آمدند برای تفریح به این کوه می آمدند و وسایل مورد نیاز مثل زیر انداز و خورد و خوراک هم با خودشان می آوردند و ساعت ها آن جا برای تفریح می ماندند و بعضیشان هم به بالای کوه می رفتند . یادش به خیر شوهر عمه ی بزرگ ما هم وقتی به ده می آمد گاهی ما بچه ها را به آن جا می برد و از ما عکس می گرفت آخه در آن زمان تنها کسی که دوربین عکاسی داشت او بود وعکس هایی که می گرفت خیلی خوب بود و ما هنوز عکس هایی که آن زمان گرفته شده داریم و یادگاری بسیار با ارزشی است . مثل این که از مرحله پرت افتادم ، یک شب ، شب چها ردهم ماه پشنهاد کرد که برای دیدن ماه وقتی از پشت کوه نمایان می شود به آن جا برویم وآن شب آن جا بسیار دیدنی بود و بسیار زیبا و به یاد ماندنی یادم می آید یک لاک پشت هم در آن جا رفت و آمد می کرد و همه می گفتند که این لاک پشت مال این جاست ، گاهی بچه ها آن را بغل می کردند یا روی آن می نشسنند .

وقتی به طرف آن کوه می رفتیم در راه از گون ها کتیرا می کندیم ، از بوته های اسفند، اسفند می چیدیم و از بوته های سماق دانه های سماق را می چیدیم و می خوردیم ، در راه پر بود از درخت های گردوولی ما نمی توانستیم آن ها را بچینیم ، وما سیب، زرد آلو ، انگور ویا هر میوه ی دیگری که می شد خورد نمی چیدیم چون به ما گفته بودند که از باغ مردم چیزی نخوریم .

ای وای باز هم هدف اصلی گم شد منظورم خانه ای است که تعریفش را می کردم .

تابستان ها معمولأ در دهکده باران نمی بارید ولی آن سال در مردادماه اولین باران تابستانی بارید و همه تعجب کرده بودند و از هم سئوال می کرند که چه شده ؟

باران دوم چند روز بعد و شدیدتر از باران اولی و آب فراوان در رود خانه به جریان افتاد ،آخه رودخانه به دلیل این که درختان زیادی دور و برش بود خیلی تنگ و باریک شده بود .

روز دوم که باران آمد مردم همه حرف هایی می زدند و می گفتند مردی به ده آمده و می گوید در این ده سه روز بارن می بارد و روز سوم سیل فراوان خواهد آمد همه به کوه بروید البته هیچ کس به حرف های او گوش نمی کرد و می گفتند او آدم شارلاتانی است و می خواهد مردم را تلکه کند و پول بگیرد .

آن مرد خودش را (محمد الله) معرفی کرده بود و مردم این را هم به نوعی جسارت به مقدسات می دانستند و کمی یادم می آید که همه او را و حرف هایش را رد می کردند ولی خانواده ی ما هیچگاه اورا ندیدیم فقط از دیگران می شنیدیم .

روز سوم فرا رسید و همه منتظر بودند که حرف های او غلط باشد ولی روز سوم باران آمد و شدید تر از دو روز قبل و آن روز غم انگیز فرا رسید و سیل درتمام ده جاری شد به اندازه چند کیلو متر در عرض رودخانه  راآب فرا گرفت، آن روز بعد از ظهر فراموش نشدنی .

سیل با صدای مهیب و ترسناکی ورود خود را اعلام کردهمه هاج و واج بودیم و هنوز باورمان نمی شد که سیل می آید همه باهم داد می زدیم و همدیگر را صدا می کردیم و نمی دانستیم که باید از کدام طرف فرار کنیم و بالاخره عاقلانه ترین راه را به طرف بالا دانستیم و همه باهم از پرچین ها بالا می رفتیم و همچنان جیغ و دادمی کردیم  و همه ی این ها در یک لحظه اتفاق افتاد .آن سال مادر بزرگ مادری ام هم  خانه ی ما بود و به دنبال همه می دوید و دعا می خواند و جیغ می زد و و مدام به عقب بر می گشت و آن صدای مهیب امان نمی داد و صدا به صدا نمی رسید.

در محدوده ی خانه ی ما به طرف بالا دست خانه ی دیگری نبود وما تنها بودیم و از این بابت هم ترسمان بیشتر بود درآن موقع هر چه می رفتیم حس می کردیم سیل از همه طرف ما را احاطه کرده و چون راه سر بالایی بود بسیار سخت تر می نمود.

خلاصه به هر ترتیب بود خودمان را به بالا رساندیم و نزدیک کوه اطراق کردیم و همه شیون و زاری می کردند و از اقوامشان خبر نداشتند و هیچ وسیله ای هم نبود که مطلع شوند و خانواده ی ما نیز بی خبر بودیم از خانواده ی پدر بزرگم و همه بی صدا اشک می ریختیم بعضی خبر می آوردند که همه ی خانه های آن طرف راسیل برده است و ما غم زده بدون این که کاری از دستمان بر آید . در آن جا همه به هم دلداری می دادند ولی دلهره و ترس سر تا پای همه را فرا گرفته بود . خدایا کمکمان کن ، این چه بلایی بود و همه دست به دعا بر داشته بودند . شب فرا رسید و همه ی ما به همان خانه ای که تعریفش را برایتان کردم دعوت شدیم چون تنها خانه ای بود که در آن بلندی و در آن محدوده بود .

بله این همان خانه ای بود که من همیشه دلم می خواست به آن جا بروم و بالاخره به این آرزویم رسیدم ولی به چه قیمتی ؟و در آن موقع هیچ جاذبه ای برایم نداشت ، ما مجبور شدیم یک شب و یک روز آن جا بمانیم و اهالی آن خانه بسیار محبت کردند و زحمت کشیدند . روز بعد همه به مسجد نزدیک خانه ی خودمان آمدیم ومشخص شد که تمام خانه های آن طرف رود خانه را سیل برده است ولی خوشبختانه افراد آسیبی ندیده اند و این باعث خوشحالی همه ی ما بود .الآن دیگر بایستی یک تیم آماده ی پذیرایی و وسایل خواب برای همه می شد که این کار هم با کمک همه انجام گرفت ، عده ای هم ماًمور خبر رسانی شدند و خبر آوردند که عموی کوچک من پیدایش نیست که خوشبختانه خبر اشتباه بود و او هم سالم بود و مشغول کمک رسانی .

همه به دیدن رودخانه و سیل رفتیم و چه درد ناک، دهکده دیگر آن دهکده نبود همه ی خانه ها را سیل صاف کرده بود ، آب هنوز خروشان بود و صدا به صدا نمی رسید آب سنگ های بسیار بزرگ ، لوازم خانه ها احشام را با خود می برد بعضی ها دل به دریا می زدند و لوازم رااز آب می گرفتند .

اما دیدن آن منظره برای ما بچه ها به نوعی دیگر بود پایان شادی ها در دهکده و خاطراتی که با سیل رفت و رفتن خانه های دوستانمان که باعث می شد دیگر به آن دهکده نیایند و پایان همه ی خوشی ها در آن جا ،که همین هم شد . ما نتوانستیم پدر بزرگ و بقیه ی اهالی خانواده را ببینیم ولی مطلع شدیم که همگی سالم اند و از راه باغ بالای خانه فرار کرده اند ولی هیچ چیز ندارند حتی یکی از عمه هایم چادرش را هم نتوانسته بود بر دارد . ولی بعداًبعضی از وسایل خانه رامردم از آب گرفته بودند و آوردند و از همه مهمتر صندوق لوازم مادر بزرگ بود که حتی درش همچنان بسته بود و همه می گفتند چون این زن بسیارصادق، با صفا و دست ودل باز بوده چنین اتفاق افتاده است .

همین الآن که آن واقعه را تعریف می کنم خودم را در آن جا حس می کنم .

مادر بزرگم خیلی به دعا و نفرین اعتقاد داشت ویکی از دلایل آمدن سیل را نفرین من می دانست وبه من می گفت تو به من نفرین کردی ، چون یک روز دوستم با خانواده اش از شهر آمده بودند وهنگام بازگشت به شهر سر راه سری هم به من زدند و می خواستند زود بروند فقط خواهش کردند که من یک پارچ آب برایشان ببرم من هم خواستم همین کار را بکنم که مادر بزرگم مانع شد و گفت تو بچه ای و همه را می شکنی وخلاصه داد و بیداد راه انداخت ولی من بالاخره باهمان پارچ و لیوان آب را بردم و مادر بزرگم مرتب مرا سرزنش می کرد و به همین دلیل فکر می کرد من اورا نفرین کرده ام در صورتی که من اصلاً نمی دانستم نفرین چیست و مادر بزرگم را هم خیلی دوست داشتم و می دانستم که در مورد ظروف چینی خیلی حساس است .

بعد از چند روز که از آمدن سیل گذشت ما به شهر آمدیم چون ماندن ما در آن جا بی فایده بود و هیچ راهی برای دیدن پدر بزرگ و دیگران نداشتیم اواخر مرداد ماه بود و شهر خیلی گرم و پدرم منتظر ما . بعد از باز شدن راه  پدر بزرگم به خانه عمه ی بزرگم که بالاتر از خانه ی ما بود و کسی در آن زندگی نمی کرد نقل مکان کردند و مدتی در آن جا ماندند و بعد در خانه ی مادر مادر بزرگم که به ارث به مادر بزرگم رسیده بود مستقر شدندکه هنوز هم عمه جان ها در آن جا زندگی می کنند چون آن دو هیچ گاه ازدواج نکردند.

در هر صورت تابستان آن سال هم به این صورت گذشت و من خانه ای را که دوست داشتم ببینم ، دیدم ولی چه دیر !!

اولین عشق